Erol Karatekin'den Akılda Kalanlar

Aklım başıma ilk olarak geldiğinde, ya da kız-oğlan, erkek-kadın farkını bilmeğe başladığımda karşılaşmıştım Gülten ablayla. Sanırım ben ilkokula başlamıştım henüz, ya da başlamak üzereydim, o ise liseyi bitirmiş, ya da bitirmek üzereydi.

Cins olarak erkek-kadın diye iki varlık olduğunu biliyordum annemden-babamdan da, erkek ve kadın neden farklıydı onu bilmiyordum işte. Ya da Allah Baba neden tüm varlıkları erkek-dişi olarak yaratmış?

İşte bilmesem-anlamasam da bu farklılığın gerekliliği nedeniyle olsa gerek kuru-sıkı âşık olmuştum Gülten ablaya. Ben çocuktum, ufacıktım⁽¹⁾, o çocuk değildi ama.

O komşumuzun “Ne güzel kızıydı?” Yok, öyle Ahmet Muhip DRANAS’ın “Fahriye Abla” şiirinde dediği gibi değildi tam. Belki ona benzer tarafları vardı.

Örneğin; o da güzel, şirin, vefalı, uzun boyluydu, ama saçları bazen siyah, bazen kumral, bazen sarı, ama hep uzundu. Gözleri çakır, dişleri parlak ve fakat azıcık çarpıktı bir iki tanesi. Ha akpak ten⁽²⁾ konusunda da Fahriye Abla gibiydi diyebilirim. Tek farkı ismi gibi “Gül Tenli” oluşuydu da ayrıca.

Ancak; Orhan Veli KANIK’ın “Sereserpe” şiirindeki gibi “Entarisi hafiften sıyrılmış biri” de değildi. Buna zaten ben izin vermezdim!

Muhafazakârdı⁽³⁾, tutucuydu⁽⁴⁾, dindardı⁽⁴⁾ ama öyle kapalı-türbanlı⁽⁴⁾, öcü⁽⁴⁾ falan gibi değildi. Ayrıca ne anlamlara geldiğini bilmesem de, iyi olmadıklarına kesinlikle inandığım, ama kötü de diyemeyeceğim bir-iki vasfı da yoktu üstünde. Ne müzmin⁽⁴⁾ bekârdı, ne evde kalmış kız kurusu⁽⁴⁾, ne de kendi çapında bir çöpçatandı⁽⁴⁾.

Dedim ya bilmiyordum anlamlarını ve ben sevdiğime böyle anlamsız düzenekleri yakıştırmaz, yakıştıramazdım.

Onu bilirdim. Çünkü hep gözlerim onun üstünde idi. Nasıl mı? Gündüzleri hep onun yollarına bakardım, göremezsem hayal ederdim, geceleri ise rüyalarımı süslerdi aşkım! Bu sözü annemden babamdan öğrenmiştim, onlar bazen birbirlerine karşı böyle seslenirlerdi: “Aşkım.”

Demek ki karşılıklı kullanılması zorunlu olan bir kelimeydi. İlk karşılaşmamızda bana “Aşkım” demesini rica edecektim ben de ona!

Gecikmiştim, ilköğretime başladığım sene, daha birinci sınıfta karım oldu Gülten Abla! Tabii ki rüyalarımda, nasıl karı-koca olunduğunu bilmeden. Bunu da komşu teyzeden öğrenmiştim; “Annenler karı-koca bize buyursunlar!”

Hem anne kelimesinin kocayı da kapsadığı şekilde çoğul bir kelime olduğunu, ayrıca beraberlerse karı-koca denildiğini öğrenmiştim.

O halde Gülten ablayla ben de karı-kocaydık ve bunun başka türlü izahı da mümkünsüzdü bence!

Gülten ablanın dindarlığını bilirdim gerçekten. Örneğin annemin öğrettiği Rabbiyesir, İhlâs, Kevser; Elham dışındaki İslâm’ın ve imanın şartlarını o öğretmişti bana. Bu konudaki bilgileri babamdan önce o vermişti. İmanın şartları için Amentüyü ezberletmişti.

İslâm’ın şartları için bektaşinin fıkrasını anlatarak beynime yerleştirmişti bir kerede. Bektaşi; “Hac ile zekâta param yok, oruç ile namaza niyetim yok, kalıyor bir kelime-i şahadet” demişmiş, bu suretle İslâm’ın beş şartı da eksiksiz olarak kalmıştı aklımda.

Sadece bu söylediklerim değil tabii Gülten ablanın dindarlığı ile ilgili söyleyeceklerim. Ramazan günlerinde bazen her akşam, kandillerde mutlaka un ya da irmik helvası getirirdi, kapıyı ona hep ben açardım ve bilirdim onun da bana âşık olduğunu.

Gerçekten ama ve tabiidir ki bana inanmayanlara da saygı duymam gerekti, çevremdekilerin bana inanıp inanmamaları önemsizdi. Çünkü o beni seviyordu, çünkü ben ne istersem o, onu yapıyordu.

Örneğin bir gün V yakalı bir entariyle gelmişti yanıma, göğüslerinin ayrımı bile gözükmüyordu ama “İstemem bir daha!” demiştim, ondan sonra hep kapalı yakalı elbiseler giymişti.

Beni sevmese bir defa söylememle emir gibi uygular mıydı sözlerimi?

Bir gün kısa kollu giymişti entarisini, “Gıdığın⁽⁵⁾ gözüküyor!” demiştim, bir gün “Diz kapaklarının görünmesini yakıştıramıyorum!” demiştim. Kollarını kapatmış, entarisinin boyunu uzatmış, ya da uzattırmıştı istediğim gibi. Âşıktı bana karım, âşıktı bana canım, vesselâm⁽⁶⁾!

Söyleyin lütfen, kim sevmediği, tapınmadığı erkeğinin(!) bir dediğini iki ederdi ki? Bizimkisi berrak bir sevgiydi, öyle Kayahan AÇAR’ın dediği gibi; “Siyah-beyaz bir aşk hikâyesi” değildi, doyasıya hissettiğim kadarıyla.

Bizim aramızda elektrik de vardı, frekanslarımız⁽⁷⁾ da uyuşuyordu, yıldızlarımızda da farklılık yoktu gerçekten, hatta âlemin⁽⁸⁾ hissettiği gibi, tabii ki tümü bana göre.

Bu arada konudan biraz uzaklaşmış gibi görünsem de şunu belirtmemde yarar olacak. Başka kardeşim yoktu, bu nedenle dinimle ilgili birçok konuyu annem ve Gülten abla öğretti bana. Babam dinsiz değildi, orucunu tutardı, ama beş vakit namaz kılmazdı, hatta Cuma Namazlarına bile çekinerek giderdi. Ve tam ezan okunurken girerdi camiye, farzı dar-kıt⁽⁹⁾ bitirip evde tamamlardı namazını. Sordum nedenini;

“Bıkıyorum, anlamıyor, anlayamıyorum. Diyanetin bütçesi, 7-8 Bakanlığın bütçesinden fazla, okuyup anladıklarıma göre, gördüğüm bir sürü hoca canlı-kanlı, etli-butlu. Ama cami kapısında dilenci sürüsü, göğüsleyemeden geçemediğim. Kimi Kur’an Kursuna, kimi Camiye yardım ister, kimi kendine. Dualar bedava ve bereketsizdir. Camii avlusunda birçok şey sözde yasak olmasına rağmen her türlü şeyi satan ve duygu sömürüsü⁽¹⁰⁾ yapanlar orada. Bu nedenle Allah’ın emrine uyup, uyanları camide, uymamda zaruret⁽¹¹⁾ olmayanları evimde yapıyorum rahat rahat!” demişti.

Bir bayram sabahı, sanırım Ramazan Bayramının sabahı idi, uyandırdı babam beni ve;

“Haydi, bakalım ilk defa milli olacaksın! Şeker Bayramı Namazına gideceğiz beraber, önce beraberce abdest alalım, bana bakarak öğren ve de camiye biraz erken gitmemiz lâzım, içeride yer bulabilmek için, yoksa dışarıda kalırsak sabah rüzgârı çarpar seni.” dedi.

İçim sevinçle dolmuştu, ilk kez ve hem de babamla namaza gidecektik. Annem âdettenmiş, arkamızdan su döktü dualarla. Oysa ben bunun sadece asker uğurlamalarında yapıldığını zannederdim.

Duvarlardan birinin dibinde yüksekçe bir yere oturmuş beyaz elbiseli, oldukça kirli gibi siyahı fazla sakallı bir amca konuşuyordu. Başlangıçta anlamamıştım dediklerini sonraları dikkatimi çekti ve hoca o sırada babama, hatta bana göre vitesten attı⁽¹²⁾;

“Bre zındıklar⁽¹³⁾! Kâfirler⁽¹³⁾! Dinsizler! İmansızlar! Bilmez misiniz ki ezanla gelirsiniz dünyaya, sala⁽¹⁴⁾ ile gidersiniz dünyadan! Oruç tutmazsınız! Cumalara gelmezsiniz! Namaz kılmazsınız! Alnınız secdeye değmez. Ama Ramazan Bayramının namazına gelince böyle çoluk-çocuk gelirsiniz topluca, bilmem ne varsa? Allah bilir içinizde abdesti, guslü⁽¹⁵⁾, setreyi⁽¹⁶⁾ bilmeyenler bile vardır. Sanırsınız ki bir Bayram Namazına gelmekle hepiniz cennetliksiniz. Var mı öyle beleş⁽¹⁷⁾? Hepiniz cehennemliksiniz! Ne diyeyim, Allah ıslah⁽¹⁸⁾ etsin her birinizi!” deyince, o iyi giyimli subay-memur-polis gibi kişiler, bir kısım kısa kollu gömlekli, saçı uzun, kulağı küpeli gençler, delikanlılar ayağa kalktılar, dışarıya yöneldiler.

Caminin neredeyse yarısı boşaldı, geri dönüşsüz. Bilmiyorum o beyazlı adam ki; babam “Hoca” dedi, mutlu-memnun olmuş muydu? “Biz de kalkacak mıyız?” anlamında baktım babamın yüzüne.

Namaz bitti sanmıştım, çoğu gidince. Sonra bir başka hoca tarif etmeğe başladı Bayram Namazının nasıl kılınacağını uzun uzun cümlelerle.

Babam fısıldadı: “Sen bana bakarak kıl namazı, Bayram Namazlarının kaba kuralı şu; ‘Üç salla, bir bağla, üç salla, bir yat!’ Unutma bunu!”

Namaz kılınmamışsa, neden çok insan çıkmıştı camiden anlamamıştım, hem zındık, kâfir ne demekti? Herkesin sessizliğinde namaz diye yapacağımız hareketlerin sonunda sorup öğrenmeliydim. Hem Ramazan Bayramı ile Şeker Bayramının farkı neydi? O kürsüdeki hoca denilen adam; Ramazan Bayramı, babam Şeker Bayramı deyip tutturmuşlardı.

Ve düşünüyordum ki insanları cehennemle korkutmak yerine, nasıl cennetlik olunacağını öğretseydi ya hocalar, daha iyi olmaz mıydı ki?…

Bayramı takip eden günlerden sonraki bir gün annem;

“Gülten’e dünür⁽¹⁹⁾ gelmiş!” dedi.

Dünür de neydi, ne olaydı ki? Bir hastalık mıydı, yara-çıban ya da benzeri gibi bir şey miydi, aklım ermemişti? Nasıl bir şey olduğunu soramadım anneme. Genç yaşta(!) öğrenecek o kadar çok şey çıkıyordu ki önüme.

Her neyse, koşup varsa ilâcını alarak şansımı denemek için eczaneye gitmek istedim, sonra vazgeçtim. Çünkü eczacı kalfası⁽²⁰⁾ ismine dilimin dönmediği bir ilâcı yanlış söylediğim için kafa bulup; “Hele bir sünnet ol⁽²¹⁾ da, ondan sonra iste!” diye terslemişti beni.

Ağlamıştım. O yaz sünnet olmayı istemiştim, olmuştum da. Gülten abla altın takmıştı bana, sadece “Geçmiş olsun!” demişti. Beklerdim ki; “Erkeğim, kocam, bir tanem, aşkım!” gibi sözler etsin. Etmediği gibi “Dünürü sepetlediği⁽²²⁾” sözü ulaşmıştı kulağıma.

Tahmin etmiştim dünürün ne demek olduğunu “Sepetleme” kelimesiyle. Ama ondan sonra ki cümle enteresandı söylenen, Gülten abla;

“Beyaz atlı prensini bekliyormuş!”

Bu; ben olmalıydım, ama babamın maaşının boğazımıza bile yetmediği bu zamanda nasıl bulur, satın alırdık ki beyaz atı? Hem o zamanlarda prens olmayı da öğrenememiştim henüz! Her ne kadar bir kısım masal kitaplarını ezberlemiş olsam da…

Sonra kayboldu birdenbire ve temelli yok oldu Gülten abla. Belirli, ama kendime bile itiraf etmekte çekindiğim bir nedenle taşınmışlardı bir yerlere. Benim aşkımdan kaçmak için mi? “He!” ya da “Hayır!” olabilir cevabı, belki. Bilinen o ki, ellerim böğrümde⁽²³⁾ kalmıştı!

Benim dünyamda şekil ve kâğıt olarak kaldı gül tenli, Gülten abla. Penceresindeki sıra sıra, renkli çiçekler açan saksılar yoktu. Oysa her sabah sırf benim onu görebilmem için titizlikle sulardı her birini, okşayarak, belki de benim duymam için şarkılar söyleyerek.

Bilirdim ki benim okula gidişimi görmek isterdi! Eh ne de olsa çok yakışıklıydım onun kaybolduğu zamana kadar.

Düşünürdüm ki, o benden sonra giderdi, okuluna. Belki o zamanlar öğleden önce, öğleden sonra yarım günlük okullar vardı da, benim aklımda kalmamıştı. Hem benden kaçtığına göre, geçmiş önemli değildi ki benim için. Belki de gerçekten bir rüyaydı Gülten abla, gelmiş-geçmiş, inanmam zor ama gerçekler yadsınamaz, iz bile bırakmadan çıkmış gitmişti hayatımdan.

Bu arada şu saplantıyı da yapmam gerek ki; genelde erkeklerin özelde benim vefasızlığımızın ilk ispatı olmuştu yaşadığım.

Onların boşalttığı eve bir başka kiracı yerleşmişti. Onların hemen hemen Gülten ablayla aynı yaşlarda olduğunu düşündüğüm tek kızlarının ismi Sibel’di. Tanıştık doğal olarak bir gün. Anlattım ona Gülten ablayı ve aşkımı.

Sonra yeni aşkım o oldu, ilköğretime devam ettiğim bilmem kaçıncı sınıf yıllarımda. Sibel abla liseyi bitirmek üzereydi ve harıl-harıl Üniversite Sınavlarına çalışıyordu. Mahalleden bazı ağabeyler, muhtemeldi ki Sibel ablanın sınıf arkadaşları, ya da akranları idiler onun evinin önünden geçerken; ”Möö sesleri sokaklara yayılır, insan buna bayım-bayım bayılır!⁽²⁴⁾” diye melodi dolu şakalar yaparlardı, çok çalışması için olsa gerek!

Kızmazdı onlara Sibel abla, sanki hissederdim. Onun kızdığı şeylerin başında; isminin çağrışım yaptığı, herkes tarafından bilinen sanatkârların isimleri ile anılmasıydı. Bunların başında en çok Alman-Türk karışımı o artist, Türk Sanat Müziği söyleyen tombul teyze ve koluna-moluna, orasına-burasına kocaman dövmeler yaptırmış o uzun boylu şarkıcı geliyordu. “Ben; benim!” diyordu da başka bir şey demiyor, demek istemiyordu.

Ben de ona; “Sen, sensin, ama benim aşkımsın!” diyor, bir taraftan da Gülten ablaya ihanet edip etmediğimi düşünüyordum, özellikle ders çalışamadığım yalnız gecelerimde.

“Olsun!” dedim, “Aşk; aşktır!” Televizyona baktığımda gördüğüm, hatta bir kısmını Gülten ablaya, bir kısmını ileriki yaşlarımdaki ben olarak benzettiğim koca koca insanlar her gün başka başka birilerine âşık oluyorlardı.

Onların hiçbiri ihanet değildi de benim, daha doğrusu Gülten abla beni terk ettiği için Sibel ablaya âşık olmam mı ihanet oluyordu? Hem bizim rezonansımız⁽²⁵⁾ da uyuşuyordu, sadece sevgimizde değil, mantığımızda da beraberdik ve buluşuyorduk. (Bir kere daha tüm bu bildiklerimin yalnız benim bildiklerim olduğunu bilmenizde yarar olduğunu söylemeliyim!)

Bir gün günlerden acı ile hatırlayacağım, unutmam gereken günlerden bir gün karşılaştık Gülten ablayla okulum yolunda, koluna girdiği, yakışıklı, boylu-boslu, kravatlı genç bir adamla. Selâm verdi;

“Merhaba yakışıklım!” deyip yanağıma dokundu.

Demek ki bu adam için ihanet etmişti Gülten abla bana. Ben de “Ona ihanet ettim!” diye üzülmeyecektim artık. Hatta için için sevinmeye başlamıştım ve kendime; “Aferin” takdirlerimi sunarken; “İyi ki Sibel ablaya âşık olmuşum!” diye kendimi teselli edecektim.

Benim bundan sonra sevgilerimle tek aşkım Sibel abla olacaktı. Hem Sibel abla, Gülten abla gibi değildi. Okul kıyafeti giyimi dışında bir başka tür giysiyle görmüyordum onu, hem de hiç. Belki de o bana kendini okul kıyafeti dışında göstermiyordu. Olur mu? Neden olmasın idi ki?

Ona; “Gıdıklarını kapa! Dizlerini gösterme!” demem gerekmediği gibi, Sibel abla Gülten ablaya göre çok cömertti, sık sık kucaklıyor, öpüyordu beni, hem “Aslanım, yakışıklı delikanlı!” deyip yanağımı sıkıyordu bazı bazı, hem açık açık, bu; beni hoşnut ediyordu⁽²⁶⁾.

Sibel abla düpedüz âşıktı bana canım. Ben onu ne kadar seviyorsam ki, tüm sevgimi ona aktarmıştım, başka kimseye kalmayacak kadar ve geri iadesi olmayacak şekilde, o da beni o kadar seviyordu. Ama onun sevgisinin iadesi konusunda aklıma ters bir şeyler gelsin istemiyordum.

Gülten ablaya göre Sibel ablanın tek eksiği (bence) kandillerde falan helva getirmemesiydi ki, o kadarcık kusur, kadı kızında bile vardı ve bu; aşkım yanında üstünde durulmaması gereken bir konuydu.

Benim eksiğim yok muydu? Vardı tabii. Babamın verdiği harçlığın tümünü kendi ihtiyaçlarım(!) için harcıyordum. Bir günden bir güne;

“Gel Sibel abla, sana dondurma ısmarlayayım, sonra da sana evde sünnet resimlerimi ve pul koleksiyonlarımı göstereyim!” diyerek herhangi bir davette bulunmamıştım. Olacaktı o kadar canım. Kusur sayılmamalıydı, davranışım!

Sibel abla bırakmadı beni. O büyüdü, mezuniyetinin sonunda Üniversiteye gitti, ben de yerimde saymadım, büyüdüm, öyle ki; pir⁽²²⁾ büyüdüm. Artık Gülten ablayla asla evli olmadığımı, onu aldatmadığımı, ona ihanet etmediğimi biliyordum! Ama ya Sibel ablayla?

O Üniversiteye başlayalı beri, ancak yaz tatillerinde ve eğer zaman ahenkli ve bana acır bir şekilde cömertçe ilerlemişse, bayramlarda-seyranlarda görüşür olmuştuk, liseye devam etme ve liseyi bitirme çabalarımda.

Dünün çocuğu, çocukluk aşkını yaşayan, henüz sakalları tek-tük ışıldamaya başlayan ben, “Aşk” diye tutturuyor, kelimeyi tam anlamıyla anlamaya çalıştıkça aşk aczi⁽²⁸⁾ yaşıyordum, hüzün duyuyordum.

İnsanlar sadece büyümüyorlardı. Büyüyenler de yaşlanıyorlardı. Babam çalıştığı yerden emekli olmuştu. Annem zaten yıllardır; “Hadi köyümüze dönelim!” diyordu. Babam direndikçe de;

“Başkalarının bebeleri yatılı okuyor, varsın bizimki de yatılı okuyuversin!” diyordu da başka bir kelime eklemiyordu sözlerinin ardına.

Pardon eklediği birkaç cümle daha vardı sözlerinin ertesine;

“Buranın ev kirasını ona veririz, rahat rahat okur, işte! Köyde her bir şeyciğimiz var şehir gibi, hiçbir şeyciğin eksikliğini duymadan tüketiriz ahir ömrümüzü⁽²⁹⁾, atalarımızın yadigârında⁽³⁰⁾, otağımızda⁽³¹⁾.”

Kısacası, bir evin tek canı olup, özel ihtimam⁽³²⁾ beklerken ikinci plânda kaldığımı hissetmiştim. İçimden ne “Hayır!” demek, ne de bağırmak-çağırmak geçiyordu. Tek düşüncemi yalnız kendimle paylaşıyor, paylaşabiliyordum, başka da bir şey olması mümkün değildi zaten.

Olgun yaşlarımın eşiğinde, hatta ilerleyişinde ona artık “Abla” demememin gerektiğini, “Sibel” demenin özrüm olacağını düşünüyordum.

Hele ki hele “Aşkım” demek “Külliyen memnu bir vaka⁽³³⁾” idi. “Pes artık!” denilmesin.

Devekuşu nasıl ki başını kuma gömdüğünde görülmediğini sanıyorsa, aptal bir âşık da çevresini öyle görüyordu. Yani bir bakıma Newton Kuralı gibi; “Etki-Tepkiye⁽³⁴⁾” değil, görmek-görmemeğe eşittir, gibi… Zırvalamak⁽³⁵⁾ ki, hem de ne zırvalamak…

Evli-evine, köylü-köyüne gitti. Daha doğrusu evi olan, bırakıldığı yurduna konuşlandı. Yeni öğrendiğim bu kelime hoşuma gittiğinden bir kereye mahsus da olsa kullanayım istedim.

Ve tahmin edildiği gibi o mahalleye, o sokağa bir daha adım atmadım.

“Ne sütçü, ne yoğurtçu geçiyor o sokaktan

Ne de ‘patates, soğancı’ sesi duyuluyor

Hatta sokak köpekleri, kedileri bile yok

Rüzgâr kol gezmekte o sokakta şimdi yalnız.

Üç camiden yükselen ezan sesleri yankıda

O iki kumru terk etmiş bahçeyi açlıktan

Hatta kurtlu kiraz veren ağaç bile kurumuş

Yalnızlığın ıslığı, bunalımıyla sokakta.

Ne kapı, ne pencere var dostça açılan

Bırak hikâyeyi -gerçek yaşanan- masal gibi

Unutmak, serbestçe takılıyor hatırlanmaya

Yalnız sessiz sessizlik sokağın havasında…

Bir buruk iştah damağında kaldırımların

Bir ayak sesinin özlemi sağır kulaklarda

Saçlarında çiy-gözyaşı bulutları karışık

O sokak ağlamakta şimdi unutkanlığa.

Sık sık ampulü patlayan lâmba direği yok

Kokoreç hayranı şarapçı sarhoş gözükmüyor

Bulutlar küskün, güneş mahzun, ay ‘Adam sen de’ ci

Sokak, unutulmanın hüznünde bitkin ve şaşkın.

Ne şarkı, ne türkü, ne şiir okunuyor toprakta

Nefes yok, soluk yok, ses-seda yok, sessizlik yalın

Yorgun, pısırık, aciz, ritimsiz, akortsuz renkler

Sokak, bir zamanlar sokak olmanın üzüntüsünde^(36)”

Ama gerçektir ki özledim, gözledim, aradım-taradım Sibel’i. Ve desem ki sadece; unutmadım, unutamadım. Çünkü çevremde kimse ilgimi çekmiyor, ben çevreme ilginç gözlerle, istemle bakmıyordum, belki de gerçekten bakamıyordum.

Üniversiteye başlamam, uçuk-kaçık, mecburen liseyi bitirme arzumun bir görüntüsü idi. Hafızlama⁽³⁷⁾, inekleme⁽³⁷⁾, möleme⁽³⁷⁾, artık ne denirse. Hu çeker⁽³⁷⁾ gibi ders çalışmam gereken bir okuldu devam etmeğe başladığım, yasalarla iç-içe. Tabiidir ki bu okul bitince okul bitmiş olmayacaktı, devam edecekti. Anlaşılmıştır herhalde, Hukuk okuyacaktım.

Daha başlar-başlamaz, daha ilk sınıfta ilk andan aklaşmaya başlamıştı saçlarım, dert etmiyordum, ama bir de dökülmeseydi ya.

Diğer mesleklerden de vardı mutlaka yaşam boyunca devam edenler ama hukukçunun okuma yazması hiç bitmez gibi geliyordu bana. Parlamentoda⁽³⁸⁾ canı sıkılanların, belirlenen olaylarla yeni oluşumların, gelişen teknolojinin yasalara mutlaka etkisi oluyordu. Mecburiyetti sanki bu.

Oysa H_{2 +}O = H₂O yani; su idi her zaman yani. Kızılırmak’ın boyu değişmezdi baraj yapılsa bile, denizlerin alanı değişmezdi taş-toprak-kum dökülse bile, terliksi hayvan, solucan yine kendi hayatını yaşar, dünyanın hiç bir yerinde iki kere iki, ne beş ederdi, ne de üç. (a + b) = a² + b² + 2ab, e = mc² idi her zaman.

Yedi renk ancak bir beyazı meydana getirirdi. Gün 24 saat, güneş hep Doğudan doğar, dünyanın eğimi 23,5^o idi. Mevsimler yarım küremizde, ozonun⁽³⁹⁾ canına okunmuş olsa da aynı minval⁽⁴⁰⁾ üzere gelir-geçerdi de, bir gemi okyanusu altı günde geçerse, altı gemi okyanusu bir günde geçemezdi!

Ama Hukuk? Yerinde duramazdı, her gün yenilenirdi ve yenilenmek zorundaydı. Ve de Hukuk’u zapt etmek zordu. Bir Hukukçu zamanının çoğunu Adliye Binasından çok, kütüphanesinde, kitaplar ve Resmi Gazeteler arasında geçirirdi.

Hukuk adamını hep mecbur kılardı yasalar. Ve ben işte böyle bir badirenin⁽⁴¹⁾ içine atmıştım kendimi, ama isteyerek.

Dersler başlamıştı, her hoca, yani eğitim görevlisi, sıkmamağa çalışıp bir şeyler anlatıyor, notlar-teksirler veriyor ve gidiyordu. Birinci kural ısındırmak olmalıydı herhalde kişileri; seçimlerinin iyi olduğuna inandırmak ve kendileri gibilerini yetiştirip cemiyete faydalı kılmak.

Sanırım bu dediklerimin bir kısmını doktorlar, öğretmenler, ziraatçılar, veterinerler için de söylemem gerek. Mutlaka başka meslekler de vardır belki, ama onlar da her şeyi benden beklemesinler başka propagandalarını⁽⁴²⁾ yapacak kişiler bulsunlar demek isterim (özür dilerim).

Bir derse genç bir bayan hoca girdi; “Merhaba arkadaşlar!” diyerek ve ağzım açık kaldı. Hemen ön sıralardan birine, en öne geldim oturdum. Ağzımın açıklığı devam ediyordu, fark edilmemem hemen hemen imkânsızdı. Tüm sınıf mı, sadece o mu? Umurumda bile değildi. O Sibel ablam, Sibel’di, yani yaşamımdaki ilk değilse bile, son aşkım.

Bence; ne o ders anlatabildiğini anlattı, ne de ben o dersten tek kelime anladım, anlayabildim. Sadece bir sevenin bir sevdiğine kavuşması gibi idi duygularım, üstesinden gelemediğim ve reddetmekte zorlandığım.

Ders sona erdiğinde, millet sigara molası için acele edip dışarıya yöneldiğinde o yanıma geldi;

“Son dersinizden sonra odama gelmenizde bir sakınca olur mu müstakbel⁽⁴³⁾ meslektaşım!” dedi.

Duyulmasını istemezcesine;

“Emriniz olur efendim, isterseniz hemen!” dedim, bundan sonraki dakikaların nasıl geçeceğinin endişesi ile.

Allah’tan ki son dersten bir önceki ders idi yaşadığım ve ben son dersi nasıl dinlediğimin bile farkında değildim, sonlara doğru oturduğum sıradaki yerimde hülyalara dalmıştım ve kaybetmeme endişesini yaşıyordum.

“İyi akşamlar, meslektaşlarım!” demesi ile kendime geldim hocamızın. Demek ki bu bir hitap şekliydi hocaların. Biz de bir ağızdan;

“İyi akşamlar üstat⁽⁴⁴⁾!” dedik. Bu da bizim söylememiz gerekendi ama Sibel’e böyle dememiştik. Acaba henüz “Üstat” olamamış mıydı?

Can havliyle bir canlı nasıl koşarsa öyle bir ivecenlikle⁽⁴⁵⁾ yarıştım, oysa odasını bilmiyordum, bir iki kat arasında mekik dokuduğumda⁽⁴⁶⁾ nefes nefese kalmıştım. Oysa sigara-migara içmezdim.

Her neyse, duygularımı anlatmam gereksiz, okuyanların anlaması işimi bitirmiyordu, ona nasıl anlatacaktım ki? Hem hocaydı, acaba hangi unvandaydı, Profesör olmuş muydu ki? Girerken kapısındaki levhaya alelusul⁽⁴⁷⁾ değil, iyice bakmalıydım. Ama gerçek şu idi ki, ona bakmaktan derslerini dinlemez, dinleyemez ve mutlaka kaba anlamda o dersten çakardım ilk senemde…

Kapısını tıklattım. O zamanlardan değil, bu zamanlara ulaşan bir sesle “Gel!” dedi. Izdırap çektiğimi bile bile, kafasını kaldırmadı meşgul olduğu izlenimini verdiği belgeden, “Otur!” bile demedi.

Saygım, tepkinin ondan gelmesinin gerektiğini söylüyordu;

“Anlat bakalım!” dedi. İsmimi söylememişti, hem şu anda ben bile bilmiyordum ismimi. Anlatmalıydım içimden geçeni, hem de bir çırpıda;

“Sizi sevdim! Seviyorum! Seveceğim!” dedim. “Sibel abla” demek geçmedi içimden, sadece “Sibel” demeye de oldukça çekindim, “Hocam!” demekse mantıksızdı benim için. Hiddetlenmiş gibisine ayağa kalktı, benim hâlâ kapı önünde ve ayakta olduğumu yok sayarak;

“Ne yani sen bana evlenme teklif edeceksin, kırk küsur yaşımdaki ben, yirmi beşine bile varmamış senle evlenmeyi mi düşüneceğim?”

“Aşkın yaşı yoktur ki sevgilim!”

“Sevgilim deme bana!”

“Ya ne diyeyim; aşkım mı?”

“Hiç bir şey deme, hocam de sadece!”

“Yani imam olan hoca anlamında mı?”

Gülümsedi, fırsatı kaçırmak istemedim;

“O zaman dışarıdan hacı-hoca aramamıza gerek kalmaz. İmam nikâhımızı da sen kıyarsın sevgilim.”

“Gerçekten deli misin, yoksa deliliğe mi vuruyorsun?”

“O zaman önce şu dizeleri sunayım sana, sonra da sıralamaya çalışayım söylemek istediklerimi, olur mu?”

“Dünyada en kolay belki de en zorlu cümle;